این وبلاگ رو در حالی می نویسم که آرشیو وبلاگ قبلیم که چند وقت پیش حذفش کردم به کلی از کامپیوترم پاک شد و ریکاوری کردن هم فایده ای به حالم نداشت ،من تقریبا همه جمله ها و کلمه هامو گم کردم و تا امروز عزادار بودم.
هیچ وقت به خودم اجازه ندادم جای زیادی بگیرم از نیمکت های مدرسه که سه نفری توش می نشستیم گرفته تا تاکسی و حالا توی این دنیای مجازی...
همیشه از گم کردن وسایلم آشفته شدم جدا از ناراحتی گم شدنشون از اینکه الان کجان!
اگه همه چیزایی رو که من از بچگی تا حالا گم کردم روحساب کنیم از یه خروار مداد،پاک کن،گیره سر و اولین چادر نماز و کیف پول و... ،می شه گفت من خیلی روان زمین رو آلوده کردم.
حالا هم که کلمه ها و جمله ها و افکار درهم برهمم گم شدن...!
این وبلاگ مرثیه ای خواهد بود بر وبلاگ قبلی من.